THOUSANDS OF FREE BLOGGER TEMPLATES �

Τετάρτη 20 Μαρτίου 2013

Τρία...


Τρία χρόνια μαζί…τα 3 καλύτερα χρόνια της ζωής μου. Αφού λοιπόν δεν μπορώ να το πω σε κανένα άλλο social network, ποιο σκέφτηκα? Εσένα σκέφτηκα αγαπημένο μου!!!
Σε ευχαριστώ για όσα μου ‘χεις χαρίσει, για τις μέρες που μου έμαθες να ζω, για όσα μαζί σου μέχρι τώρα έχω ζήσει…δε σου είπα πόσο σ’ αγαπώ!
Θα αφήσω καλύτερα το Δημητριάδη να τα πει…
Χρόνια μας πολλά μωρό μου!

Τρίτη 19 Φεβρουαρίου 2013

Είμαι εδώ...


Και πάλι εδώ…σα να μην πέρασε μια μέρα (λεεεμε τώρα..).
Αυτή τη φορά δεν είναι δικαιολογία. ΟΝΤΩΣ δεν προλαβαίνω να γράψω! Βασικά ούτε τουαλέτα δεν προλαβαίνω να πάω! Αλλά δεν παραπονιέμαι. Το αντίθετο μάλιστα! Χαίρομαι!
Θυμάμαι τις παλιές, καλές εποχές…το 2008, που από τις τόσες δραστηριότητες, ξεχνούσα να φάω και έχασα μέσα σε 7 μήνες 20 κιλά!! Άφραγκος μεν, αλλά το χαιρόμουν! Το 2009 επίσης, με φράγκα βέβαια τότε, αλλά και πάλι έτρεχα (όχι όσο την προηγούμενη χρονιά βέβαια).
Έχοντας προσαρμοστεί –μερικώς- στη νέα κατάσταση, μετράω συνέχεια το χρόνο. Η καθημερινότητά μου πλέον είναι σκλαβωμένη από το ρολόι. Όπως μου είπε κι ένας άνθρωπος που εκτίμησα πολύ: ‘’δε μας φτάνει το 24ωρο.’’ Παράλληλα όμως μετράω στιγμές. Σαν την Ελένη Ζιώγα…(αλήθεια, ποιος σαμποτάρει την καριέρα της?). Ζω για αυτές τις στιγμές, που μου δίνουν κουράγιο και υπομονή να συνεχίσω… αυτά τα παρασκευοσαββατοκύριακα παρέα με το μωρό μου, σπίτι, έξω, μαζί με καλούς φίλους ή και μόνοι μας.
Σε παλιότερο ποστ, πριν 4 περίπου χρόνια,  εσύ αναγνώστη μου, ένας από τους 4-5 που με διαβάζουν (αν και νομίζω ότι ο συγκεκριμένος με έχει παρατήσει εδώ και καιρό), είχε σχολιάσει ότι μόνο οι μεγάλοι, γερασμένοι πριν την ώρα τους, ζουν για ένα Σ/Κ. Θα ήθελα πολύ να μάθω αν έχεις ακόμα την ίδια άποψη.
Για το κλείσιμο, άφησα μια κοινωνικοπολιτική διαπίστωση. Απασχολούμενος εδώ κι ένα μήνα σε δημόσια υπηρεσία (ΔΕΝ είμαι δημόσιος υπάλληλος και ΟΥΤΕ θέλω να γίνω), επιτέλους διαπίστωσα ιδίοις όμμασι ότι όλα αυτά που ακούμε/διαβάζουμε, δεν είναι ανέκδοτα, ούτε αστικοί θρύλοι, αλλά υφίστανται!
Μέρα με τη μέρα ανακαλύπτω ότι οι ρυθμοί ζωής και ο τρόπος σκέψης και δράσης σε αυτή τη χώρα δεν ταιριάζουν με τη νοοτροπία μου. Από την άλλη βέβαια, δεν ξέρω τι ακριβώς γίνεται και έξω… θα δείξει!
Λίγο ακόμα έμεινε…..ως τότε λοιπόν θα κλείνω με το παρακάτω κομμάτι:

Τετάρτη 12 Δεκεμβρίου 2012

Ζω...


Κι όμως! Το blog αυτό ζει! Αγαπημένε μου έληξε η αναμονή σου! Αποφάσισα να κάνω ποστ!
Λοιπόν, αφού πέρασαν 2,5 μήνες από τη μετακόμιση και μετά την προσαρμογή (?), με κατεβασμένο το ‘γενικό’ για να μπορέσω να επιβιώσω (τουλάχιστον για τους επόμενους μήνες) είπα να γράψω κάτι. Όχι κάτι συνταρακτικό, μιας και η κατάσταση παραμένει η ίδια, προς το παρόν…
απλά να ευχηθώ χρόνια πολλά στο κουκλί αυτό, που έκλεισε τα 34 χρόνια του…
Πολύχρονος Ian Somerhalder μου, να τα εκατοστήσεις!

Να γράψω και μια ατάκα της Φίλης Ζ….σχολιάζοντας ηθοποιό-γκομενάκι γράφει:

‘’Αυτό δεν είναι σαν να έχουν συνδυάσει το γούστο μου (βλέμμα-κλαμμένο μουνί) και το δικό σου (φρύδι-χωράφι)??’’

Κλείνω με Νατάσσα που αγαπώ τρελά…και ελπίζοντας οι μέρες του φωτός να έρθουν με τον καινούριο χρόνο…



Κυριακή 30 Σεπτεμβρίου 2012

Moving out...

Δύο μήνες πάνε από το τελευταίο ποστ. Ποιος χέστηκε θα μου πεις, βέβαια. Θα συμφωνήσω. Δύο μήνες αποχής. Η απορία σου εύλογη. ‘’ Θα περνούσες φαίνεται καλά…άλλωστε όταν περνάς καλά δεν κάνεις ποστ’’. Θα σου απαντήσω λοιπόν ευθέως. Πέρα από ένα δεκαήμερο διακοπών με τη σχέση μου προς το τέλος του Αυγούστου, που ΟΝΤΩΣ πέρασα φοβερά και τρομερά, με διάφορα γκεστ καλών φίλων, τίποτα. Τα ίδια απολύτως. Μη σου πω και χειρότερα. Αλλά δεν στράφηκα στο blogging και δεν ξέρω το λόγο. Ίσως με κούρασε, ίσως αυτολογοκρίθηκα, γνωρίζοντας πως τα 4-5 άτομα που με διαβάζουν, με γνωρίζουν και προσωπικά.
Είμαι (είμαστε για την ακρίβεια) σε φάση μετακόμισης. Είπα λοιπόν, μιας και είναι το τελευταίο βράδυ στο σπίτι αυτό, να κάνω ένα ποστ. Χαμένος μέσα σε κούτες, στο πάτωμα, πάνω σε ένα πάπλωμα κι ενώ άλλοι κοιμούνται και άλλοι διασκεδάζουν έξω, λέω να αποτίσω φόρο τιμής στο σπίτι αυτό…ή μάλλον όχι! Ποτέ δε δέθηκα με αυτό το σπίτι. Πέντε χρόνια από τη ζωή μου, κυρίως άσχημα χρόνια με πολλούς καυγάδες και δυσκολίες, δεν κατάφεραν να μας συνδέσουν. Το μόνο θετικό που θα μπορέσω να κρατήσω είναι εκείνη την πρωτοχρονιά του ’09, που αποφάσισα ότι ‘’αυτός είμαι’’ και ‘’θα ζήσω αυτή τη ζωή που θέλω’’. Εχμμ…εντάξει…και το γεγονός ότι όντας σε αυτό το σπίτι γνώρισα και τον άνθρωπό μου με τον οποίο είμαστε μαζί εδώ και 2,5 χρόνια. Τίποτα περισσότερο.
Από μικρό παιδί θυμάμαι να αλλάζουμε συνέχεια σπίτια. Πέντε μετακομίσεις. Άλλες σε μικρά (1 χρόνο) και άλλες σε μεγάλα διαστήματα (12 χρόνια), πάντα με την ελπίδα ότι θα είναι και η τελευταία. Οκ, η προτελευταία, γιατί η τελευταία θα ήταν σε δικό μας σπίτι.
Την τελευταία πενταετία βέβαια, σταμάτησα να χρησιμοποιώ το α’ πληθυντικό. Πίστευα ότι θα μετακομίσω στο δικό μου σπίτι. Το δικό μου σπίτι!! Μια φράση που μάλλον θα αργήσω να πω.
Μια παγωμάρα υπάρχει στην ατμόσφαιρα κι ας σκάει ο τζίτζικας έξω. Δεν μπορώ να ασχολούμαι πλέον. Έχω κουραστεί. Απλά υπομένω στωικά. Πέντε μήνες ακόμα. Πέντε γαμημένοι μήνες! Μετά άλλοι θα σκέφτονται για εμένα…για λίγο και πάλι…και μετά θα δούμε τι θα κάνουμε…ΠΟΣΟ ΤΗ ΣΙΧΑΙΝΟΜΑΙ ΑΥΤΗ ΤΗ ΦΡΑΣΗ?? ‘’ΘΑ ΔΟΥΜΕ’’?? Τόσο έξω από τη λογική μου…


Δεν ταιριάζω εδώ και το ξέρω…
ίσως κάπου πέρα από το ουράνιο τόξο...





...Someday I'll wish upon a star
And wake up where the clouds are far
Behind me
Where troubles melt like lemon drops
Away above the chimney tops
That's where you'll find me...



Τρίτη 31 Ιουλίου 2012

Κρεμάστε τις...τες...ή τις?? Κρεμάστε πάντως...


3 πράγματα που πριν λίγο καιρό, αν μου έλεγες ότι θα μου λείψουν, θα σου έριχνα ποτήρι με νερό (λάθος, με ζεστό τσάι…γιατί να σε δροσίσω δηλαδή?)

1.    Το κρύο του φετινού χειμώνα.

Να μην έχεις βάλει πετρέλαιο και να προσπαθείς να ζεσταθείς γύρω από μια σόμπα…και τώρα να θες να βγάλεις την πέτσα σου!!

2.    Τα μεξικάνικα.

Ασυζητητί 1000 φορές καλύτερα από τα τούρκικα…τουλάχιστον άκουγες τη γλώσσα σου που, όσο να πεις, είναι πιο εύηχη.

3.    Ο Γιώργος Καρατζαφέρης

Μπρος στους ‘’πατριώτες’’ που μπήκαν στη βουλή, ο κουμπάρος της Μπεκατώρου μοιάζει με  τον Μπομπ Σφουγγαράκη.

**Καλό Αύγουστο να έχουμε!!

Πάρε και τη μουσική σου απόλαυση (γιατί το είχα αμελήσει στα τελευταία ποστ…ντροπή μου και αίσχος μου!)



Δευτέρα 16 Ιουλίου 2012

Απάλευτη...

Το μισώ το καλοκαίρι, σου το έχω πει???

Σάββατο 23 Ιουνίου 2012

Άτιτλο...


Τον τελευταίο καιρό δεν έχω ούτε όρεξη, ούτε έμπνευση να γράψω κάτι. Έχω πέσει ψυχολογικά αρκετά. Ίσως οφείλεται στα πολιτικά γεγονότα, ίσως σε προσωπικά θέματα που έχω, ίσως σε ένα συνδυασμό των δύο. Με τα πολιτικά αποφάσισα να μην ασχοληθώ ξανά. Τα αποτελέσματα τα είδες άλλωστε. Ο ελληνικός λαός αποφάσισε να ξαναβγάλει τα ίδια, plus να δώσει υψηλό ποσοστό στη χρυσή αυγή. Δεν πρόκειται λοιπόν να σχολιάσω τίποτα. Όλα καλά, όλα ανθηρά, παράπονα δεν έχουμε (και δεν δικαιούμαστε να έχουμε άλλωστε). Επίσης, επειδή έχω καταλάβει ότι δεν είναι πρέπον να ‘αδειάζεις’ τη χώρα σου όταν σου δίνεται η ευκαιρία, έχω ήδη σταματήσει να το κάνω κι αυτό. Θα υπομείνω στωικά λοιπόν τις όποιες προσωπικές δυσκολίες και τα όποια εμπόδια υπάρχουν μέχρι να κάνω την ‘προσωπική μου αλλαγή και ανατροπή’.
Τεσπα…θέλω να σου μιλήσω για ένα σκηνικό που έγινε στο χώρο που απασχολούμαι το τελευταίο διάστημα (δεν το λέω ‘χώρο εργασίας’ γιατί εξακολουθώ να είμαι άνεργος, δεν πληρώνομαι αλλά απλώς εκπαιδεύομαι εθελοντικά). Στο χώρο αυτό υπάρχουν μορφωμένοι άνθρωποι διαφορετικών ηλικιών με πτυχία. - Ξέρω, το έχουμε πει 40000 φορές ότι αυτό δε λέει κάτι, απλά μ’ αρέσει να το τονίζω κάθε φορά, κακό είναι?-
Καθώς συζητούν 2 από αυτούς, ένας 30αρης και ένας 55αρης, περί κρίσης, ο 30αρης λέει ότι θα προτιμούσε να γίνει κλέφτης για να ζήσει, παρά ζιγκολό ή ‘πούστης’ (η λέξη εντός εισαγωγικών γιατί τη μεταφέρω πιστά). Ο 55αρης ασφαλώς και συμφωνεί και αρχίζει να διηγείται ιστορίες για ‘πούστηδες’ που έχει συναντήσει. Δε σταματούσε να αναφέρει ότι είναι ‘άτιμη φάρα’ και ότι με την πειθώ τους καταφέρνουν τους πάντες ‘να τους γαμήσουν’. Και μάλιστα πρέπει να κάνουμε κάτι γιατί μπορεί να συμβεί στον πατέρα, τον αδερφό ή το γιο μας! Η κατάληξη των ανθρώπων που έχουν πέσει θύματα ‘αποπλάνησης από έναν πούστη’ είναι τα σκληρά ναρκωτικά και το πεζοδρόμιο, με ό,τι αυτό συνεπάγεται.
Δε με πείραξαν αυτά που άκουγα, ούτε θύμωσα με τους ανθρώπους αυτούς. ΘΥΜΩΣΑ ΜΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ που κάθισα εκεί σιωπηλός και τους άκουσα, χωρίς να πω μια λέξη, κάτι, να υπερασπιστώ, όχι τον/ τους συγκεκριμένους ‘πουστηδες’ των ιστοριών τους, αλλά τις γενικεύσεις και τα συμπεράσματά τους. Να τους εξηγήσω ότι ‘’κακοί άνθρωποι υπάρχουν παντού, ανεξαρτήτως φύλου/ σεξουαλικής προτίμησης/ εθνικότητας κλπ’’. Κάποια στιγμή έβαλα κάτω το κεφάλι και έφυγα…όλη την υπόλοιπη μέρα σκεφτόμουν τη στάση μου και ντρεπόμουν…


* Θεωρώ πως στο εξωτερικό δε θα συνέβαινε κάτι τέτοιο, όχι γιατί δεν υπάρχουν τέτοιες ιδέες, αλλά γιατί πολύ απλά αυτή η συζήτηση δε θα γινόταν σε ένα χώρο εργασίας. Επειδή όμως κινδυνεύω να ξανά χαρακτηριστώ ξενολάτρης και ότι μισώ την πατρίδα μου, σταματώ εδώ.