THOUSANDS OF FREE BLOGGER TEMPLATES

Πέμπτη, 23 Μαΐου 2013

Κλειστόν...

Ήρθε η ώρα. Η ώρα που με άγχωνε από τη στιγμή που έκλεισα τα 18. Αυτή η ώρα που κάθε άντρας πρέπει να περάσει στη ζωή του. Αισθάνομαι περίεργα, οφείλω να σου το ομολογήσω. Από τη μία δεν θέλω, από την άλλη είμαι περίεργος. Συνεχώς στο μυαλό μου παίζει το τραγούδι της Νατάσσας, γραμμένο από το Γεράσιμο όταν βρισκόταν στην ίδια φάση της ζωής του.
Το χειρότερο βέβαια δεν είναι το άγνωστο. Ούτε αυτό που πρόκειται να ζήσω τους προσεχείς μήνες. Εξάλλου σου το έχω πει πολλάκις στο παρελθόν. Ήθελα και θέλω να φύγω από εδώ.

Απλά τώρα υπάρχεις εσύ…


**Αν ήμουν στο twitter, θα έβαζα #diplis...**

Τετάρτη, 20 Μαρτίου 2013

Τρία...


Τρία χρόνια μαζί…τα 3 καλύτερα χρόνια της ζωής μου. Αφού λοιπόν δεν μπορώ να το πω σε κανένα άλλο social network, ποιο σκέφτηκα? Εσένα σκέφτηκα αγαπημένο μου!!!
Σε ευχαριστώ για όσα μου ‘χεις χαρίσει, για τις μέρες που μου έμαθες να ζω, για όσα μαζί σου μέχρι τώρα έχω ζήσει…δε σου είπα πόσο σ’ αγαπώ!
Θα αφήσω καλύτερα το Δημητριάδη να τα πει…
Χρόνια μας πολλά μωρό μου!

Τρίτη, 19 Φεβρουαρίου 2013

Είμαι εδώ...


Και πάλι εδώ…σα να μην πέρασε μια μέρα (λεεεμε τώρα..).
Αυτή τη φορά δεν είναι δικαιολογία. ΟΝΤΩΣ δεν προλαβαίνω να γράψω! Βασικά ούτε τουαλέτα δεν προλαβαίνω να πάω! Αλλά δεν παραπονιέμαι. Το αντίθετο μάλιστα! Χαίρομαι!
Θυμάμαι τις παλιές, καλές εποχές…το 2008, που από τις τόσες δραστηριότητες, ξεχνούσα να φάω και έχασα μέσα σε 7 μήνες 20 κιλά!! Άφραγκος μεν, αλλά το χαιρόμουν! Το 2009 επίσης, με φράγκα βέβαια τότε, αλλά και πάλι έτρεχα (όχι όσο την προηγούμενη χρονιά βέβαια).
Έχοντας προσαρμοστεί –μερικώς- στη νέα κατάσταση, μετράω συνέχεια το χρόνο. Η καθημερινότητά μου πλέον είναι σκλαβωμένη από το ρολόι. Όπως μου είπε κι ένας άνθρωπος που εκτίμησα πολύ: ‘’δε μας φτάνει το 24ωρο.’’ Παράλληλα όμως μετράω στιγμές. Σαν την Ελένη Ζιώγα…(αλήθεια, ποιος σαμποτάρει την καριέρα της?). Ζω για αυτές τις στιγμές, που μου δίνουν κουράγιο και υπομονή να συνεχίσω… αυτά τα παρασκευοσαββατοκύριακα παρέα με το μωρό μου, σπίτι, έξω, μαζί με καλούς φίλους ή και μόνοι μας.
Σε παλιότερο ποστ, πριν 4 περίπου χρόνια,  εσύ αναγνώστη μου, ένας από τους 4-5 που με διαβάζουν (αν και νομίζω ότι ο συγκεκριμένος με έχει παρατήσει εδώ και καιρό), είχε σχολιάσει ότι μόνο οι μεγάλοι, γερασμένοι πριν την ώρα τους, ζουν για ένα Σ/Κ. Θα ήθελα πολύ να μάθω αν έχεις ακόμα την ίδια άποψη.
Για το κλείσιμο, άφησα μια κοινωνικοπολιτική διαπίστωση. Απασχολούμενος εδώ κι ένα μήνα σε δημόσια υπηρεσία (ΔΕΝ είμαι δημόσιος υπάλληλος και ΟΥΤΕ θέλω να γίνω), επιτέλους διαπίστωσα ιδίοις όμμασι ότι όλα αυτά που ακούμε/διαβάζουμε, δεν είναι ανέκδοτα, ούτε αστικοί θρύλοι, αλλά υφίστανται!
Μέρα με τη μέρα ανακαλύπτω ότι οι ρυθμοί ζωής και ο τρόπος σκέψης και δράσης σε αυτή τη χώρα δεν ταιριάζουν με τη νοοτροπία μου. Από την άλλη βέβαια, δεν ξέρω τι ακριβώς γίνεται και έξω… θα δείξει!
Λίγο ακόμα έμεινε…..ως τότε λοιπόν θα κλείνω με το παρακάτω κομμάτι: