THOUSANDS OF FREE BLOGGER TEMPLATES �

Κυριακή 30 Σεπτεμβρίου 2012

Moving out...

Δύο μήνες πάνε από το τελευταίο ποστ. Ποιος χέστηκε θα μου πεις, βέβαια. Θα συμφωνήσω. Δύο μήνες αποχής. Η απορία σου εύλογη. ‘’ Θα περνούσες φαίνεται καλά…άλλωστε όταν περνάς καλά δεν κάνεις ποστ’’. Θα σου απαντήσω λοιπόν ευθέως. Πέρα από ένα δεκαήμερο διακοπών με τη σχέση μου προς το τέλος του Αυγούστου, που ΟΝΤΩΣ πέρασα φοβερά και τρομερά, με διάφορα γκεστ καλών φίλων, τίποτα. Τα ίδια απολύτως. Μη σου πω και χειρότερα. Αλλά δεν στράφηκα στο blogging και δεν ξέρω το λόγο. Ίσως με κούρασε, ίσως αυτολογοκρίθηκα, γνωρίζοντας πως τα 4-5 άτομα που με διαβάζουν, με γνωρίζουν και προσωπικά.
Είμαι (είμαστε για την ακρίβεια) σε φάση μετακόμισης. Είπα λοιπόν, μιας και είναι το τελευταίο βράδυ στο σπίτι αυτό, να κάνω ένα ποστ. Χαμένος μέσα σε κούτες, στο πάτωμα, πάνω σε ένα πάπλωμα κι ενώ άλλοι κοιμούνται και άλλοι διασκεδάζουν έξω, λέω να αποτίσω φόρο τιμής στο σπίτι αυτό…ή μάλλον όχι! Ποτέ δε δέθηκα με αυτό το σπίτι. Πέντε χρόνια από τη ζωή μου, κυρίως άσχημα χρόνια με πολλούς καυγάδες και δυσκολίες, δεν κατάφεραν να μας συνδέσουν. Το μόνο θετικό που θα μπορέσω να κρατήσω είναι εκείνη την πρωτοχρονιά του ’09, που αποφάσισα ότι ‘’αυτός είμαι’’ και ‘’θα ζήσω αυτή τη ζωή που θέλω’’. Εχμμ…εντάξει…και το γεγονός ότι όντας σε αυτό το σπίτι γνώρισα και τον άνθρωπό μου με τον οποίο είμαστε μαζί εδώ και 2,5 χρόνια. Τίποτα περισσότερο.
Από μικρό παιδί θυμάμαι να αλλάζουμε συνέχεια σπίτια. Πέντε μετακομίσεις. Άλλες σε μικρά (1 χρόνο) και άλλες σε μεγάλα διαστήματα (12 χρόνια), πάντα με την ελπίδα ότι θα είναι και η τελευταία. Οκ, η προτελευταία, γιατί η τελευταία θα ήταν σε δικό μας σπίτι.
Την τελευταία πενταετία βέβαια, σταμάτησα να χρησιμοποιώ το α’ πληθυντικό. Πίστευα ότι θα μετακομίσω στο δικό μου σπίτι. Το δικό μου σπίτι!! Μια φράση που μάλλον θα αργήσω να πω.
Μια παγωμάρα υπάρχει στην ατμόσφαιρα κι ας σκάει ο τζίτζικας έξω. Δεν μπορώ να ασχολούμαι πλέον. Έχω κουραστεί. Απλά υπομένω στωικά. Πέντε μήνες ακόμα. Πέντε γαμημένοι μήνες! Μετά άλλοι θα σκέφτονται για εμένα…για λίγο και πάλι…και μετά θα δούμε τι θα κάνουμε…ΠΟΣΟ ΤΗ ΣΙΧΑΙΝΟΜΑΙ ΑΥΤΗ ΤΗ ΦΡΑΣΗ?? ‘’ΘΑ ΔΟΥΜΕ’’?? Τόσο έξω από τη λογική μου…


Δεν ταιριάζω εδώ και το ξέρω…
ίσως κάπου πέρα από το ουράνιο τόξο...





...Someday I'll wish upon a star
And wake up where the clouds are far
Behind me
Where troubles melt like lemon drops
Away above the chimney tops
That's where you'll find me...



Τρίτη 31 Ιουλίου 2012

Κρεμάστε τις...τες...ή τις?? Κρεμάστε πάντως...


3 πράγματα που πριν λίγο καιρό, αν μου έλεγες ότι θα μου λείψουν, θα σου έριχνα ποτήρι με νερό (λάθος, με ζεστό τσάι…γιατί να σε δροσίσω δηλαδή?)

1.    Το κρύο του φετινού χειμώνα.

Να μην έχεις βάλει πετρέλαιο και να προσπαθείς να ζεσταθείς γύρω από μια σόμπα…και τώρα να θες να βγάλεις την πέτσα σου!!

2.    Τα μεξικάνικα.

Ασυζητητί 1000 φορές καλύτερα από τα τούρκικα…τουλάχιστον άκουγες τη γλώσσα σου που, όσο να πεις, είναι πιο εύηχη.

3.    Ο Γιώργος Καρατζαφέρης

Μπρος στους ‘’πατριώτες’’ που μπήκαν στη βουλή, ο κουμπάρος της Μπεκατώρου μοιάζει με  τον Μπομπ Σφουγγαράκη.

**Καλό Αύγουστο να έχουμε!!

Πάρε και τη μουσική σου απόλαυση (γιατί το είχα αμελήσει στα τελευταία ποστ…ντροπή μου και αίσχος μου!)



Δευτέρα 16 Ιουλίου 2012

Απάλευτη...

Το μισώ το καλοκαίρι, σου το έχω πει???

Σάββατο 23 Ιουνίου 2012

Άτιτλο...


Τον τελευταίο καιρό δεν έχω ούτε όρεξη, ούτε έμπνευση να γράψω κάτι. Έχω πέσει ψυχολογικά αρκετά. Ίσως οφείλεται στα πολιτικά γεγονότα, ίσως σε προσωπικά θέματα που έχω, ίσως σε ένα συνδυασμό των δύο. Με τα πολιτικά αποφάσισα να μην ασχοληθώ ξανά. Τα αποτελέσματα τα είδες άλλωστε. Ο ελληνικός λαός αποφάσισε να ξαναβγάλει τα ίδια, plus να δώσει υψηλό ποσοστό στη χρυσή αυγή. Δεν πρόκειται λοιπόν να σχολιάσω τίποτα. Όλα καλά, όλα ανθηρά, παράπονα δεν έχουμε (και δεν δικαιούμαστε να έχουμε άλλωστε). Επίσης, επειδή έχω καταλάβει ότι δεν είναι πρέπον να ‘αδειάζεις’ τη χώρα σου όταν σου δίνεται η ευκαιρία, έχω ήδη σταματήσει να το κάνω κι αυτό. Θα υπομείνω στωικά λοιπόν τις όποιες προσωπικές δυσκολίες και τα όποια εμπόδια υπάρχουν μέχρι να κάνω την ‘προσωπική μου αλλαγή και ανατροπή’.
Τεσπα…θέλω να σου μιλήσω για ένα σκηνικό που έγινε στο χώρο που απασχολούμαι το τελευταίο διάστημα (δεν το λέω ‘χώρο εργασίας’ γιατί εξακολουθώ να είμαι άνεργος, δεν πληρώνομαι αλλά απλώς εκπαιδεύομαι εθελοντικά). Στο χώρο αυτό υπάρχουν μορφωμένοι άνθρωποι διαφορετικών ηλικιών με πτυχία. - Ξέρω, το έχουμε πει 40000 φορές ότι αυτό δε λέει κάτι, απλά μ’ αρέσει να το τονίζω κάθε φορά, κακό είναι?-
Καθώς συζητούν 2 από αυτούς, ένας 30αρης και ένας 55αρης, περί κρίσης, ο 30αρης λέει ότι θα προτιμούσε να γίνει κλέφτης για να ζήσει, παρά ζιγκολό ή ‘πούστης’ (η λέξη εντός εισαγωγικών γιατί τη μεταφέρω πιστά). Ο 55αρης ασφαλώς και συμφωνεί και αρχίζει να διηγείται ιστορίες για ‘πούστηδες’ που έχει συναντήσει. Δε σταματούσε να αναφέρει ότι είναι ‘άτιμη φάρα’ και ότι με την πειθώ τους καταφέρνουν τους πάντες ‘να τους γαμήσουν’. Και μάλιστα πρέπει να κάνουμε κάτι γιατί μπορεί να συμβεί στον πατέρα, τον αδερφό ή το γιο μας! Η κατάληξη των ανθρώπων που έχουν πέσει θύματα ‘αποπλάνησης από έναν πούστη’ είναι τα σκληρά ναρκωτικά και το πεζοδρόμιο, με ό,τι αυτό συνεπάγεται.
Δε με πείραξαν αυτά που άκουγα, ούτε θύμωσα με τους ανθρώπους αυτούς. ΘΥΜΩΣΑ ΜΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ που κάθισα εκεί σιωπηλός και τους άκουσα, χωρίς να πω μια λέξη, κάτι, να υπερασπιστώ, όχι τον/ τους συγκεκριμένους ‘πουστηδες’ των ιστοριών τους, αλλά τις γενικεύσεις και τα συμπεράσματά τους. Να τους εξηγήσω ότι ‘’κακοί άνθρωποι υπάρχουν παντού, ανεξαρτήτως φύλου/ σεξουαλικής προτίμησης/ εθνικότητας κλπ’’. Κάποια στιγμή έβαλα κάτω το κεφάλι και έφυγα…όλη την υπόλοιπη μέρα σκεφτόμουν τη στάση μου και ντρεπόμουν…


* Θεωρώ πως στο εξωτερικό δε θα συνέβαινε κάτι τέτοιο, όχι γιατί δεν υπάρχουν τέτοιες ιδέες, αλλά γιατί πολύ απλά αυτή η συζήτηση δε θα γινόταν σε ένα χώρο εργασίας. Επειδή όμως κινδυνεύω να ξανά χαρακτηριστώ ξενολάτρης και ότι μισώ την πατρίδα μου, σταματώ εδώ.


Πέμπτη 24 Μαΐου 2012

Μαριάντα, ένα όνομα, μια ιστορία...


Για να σκάσει και λίγο το χειλάκι μας…2 ατάκες της λατρεμένης Μαριάντας:


1.
Gi…orgio: Αφού το παιδί είναι μια χαρά, ωραίο, έξυπνο, ανεξάρτητο, σε θέλει…ποιο είναι το πρόβλημά σου??
Μαριάντα: Δεν ταυτίζομαι με το κ@υλί του ρε Gi…orgio!!

2.
Μαριάντα: Οκ, ψήφισα Οικολόγους αλλά τώρα το αποφάσισα…θα ψηφίσω Χρύσπα, με έπεισε…
Gi…orgio: !!!!!???????!!!!!!!! Κατεβαίνει η Χρύσπα καλέ? Χαμπάρι δεν πήρα!! Με ποιο κόμμα?
Μαριάντα: …(παύση)
Gi…orgio: εεε?
Μαριάντα: Αχ Gi…orgio, έκανα λάθος…μπερδεύτηκα…Τσίπρα εννοούσα!!!
Gi…orgio: (….) Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι Μαριάντα μου!

Σάββατο 5 Μαΐου 2012

Vote for....


ΕΛΕΟΣ ΠΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΤΡΟΜΟΛΑΓΝΕΙΑ…ΘΑ ΨΗΦΙΣΩ Ο,ΤΙ ΘΕΛΩ…ΚΑΙ ΘΑ ΥΠΟΣΤΩ ΤΙΣ ΟΠΟΙΕΣ ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ ΤΟΥ ΥΠΟΤΙΘΕΜΕΝΟΥ ‘’ΛΑΘΟΥΣ’’ ΜΟΥ….
ΕΧΩ ΑΥΤΟ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΚΑΙ ΘΑ ΤΟ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΩ!
ΕΝΑ ΠΡΑΓΜΑ ΕΧΩ ΝΑ ΠΩ ΜΟΝΟ….ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ ΣΚΕΨΟΥ ΓΙΑ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΣΤΗ ΖΩΗ ΣΟΥ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΑΥΤΗΣ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ΚΑΙ ΤΟ ΚΑΛΟ ΤΩΝ ΣΥΜΠΟΛΙΤΩΝ ΣΟΥ ΚΑΙ ΟΧΙ ΤΗ ΓΑΜΗΜΕΝΗ ΤΗΝ ΠΑΡΤΗ ΣΟΥ…ΤΟ ΞΕΡΩ ΟΤΙ ΣΟΥ ΕΙΝΑΙ ΔΥΣΚΟΛΟ ΠΑΡΤΑΚΙΑ ΕΛΛΗΝΑΡΑ…ΑΠΛΑ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΕ ΤΟ….

VOTE RESPONSIBLY!!!

Παρασκευή 13 Απριλίου 2012

Ελληναριό...

Πράγματα που σε εκνευρίζουν όταν πετυχαίνεις Έλληνες στο εξωτερικό:

1. Γκαρίζουν….δε φωνάζουν απλά. ΟΚ φίλε, τα κατάφερες και πήγες εκδρομή στο εξωτερικό. ΓΙΑΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΟΥΡΛΙΑΖΕΙΣ ΟΛΗ ΤΗΝ ΩΡΑ??? Το γεγονός ότι δε σε καταλαβαίνουν όταν τσιρίζεις δεν αναιρεί την ηχορύπανσή σου!

2. Η αντίδρασή τους μόλις συναντήσουν άλλο Έλληνα. ‘’Αααα τι κάνετε?? Πότε ήρθατε εσείς? Δε σας είδαμε, εμείς ήρθαμε τότε’’. Τι λες καλή μου?? Με ήξερες και από χθες? Αν ήσουν στην Ελλάδα ούτε να με κοιτάξεις δε θα γύριζες….κάνε δουλειά σου και αει παράτα μας!!

3. Οι ατάκες τους στα μουσεία/ αξιοθέατα. ‘’Και τώρα αυτό το ποτάμι πως λέγεται? Τάμεσης? Σηκουάνας? Και τι, ήρθαμε τόσο δρόμο για να δούμε αυτό? Και θα πάμε πίσω τώρα?’’ όχι καλέ, ο παραπόταμος του Κηφισού είναι, από εδώ ξεκινάει και τον μπαζώνουν λίγο πιο κάτω…εκεί στα ΚΤΕΛ…

4. Ο ‘’πατριωτισμός’’ τους. ‘’ Καλέ αυτό τι είναι? Σιγά… όταν εμείς τα κάναμε αυτά, αυτοί εδώ κρέμονταν από τα δέντρα’’, ‘’ Καλά είναι, δε λέω, αλλά σαν την Ελλάδα πουθενά’’, ‘’Πωπω πολλή μουντίλα ρε παιδί μου, ο ήλιος της Ελλάδας δεν υπάρχει πουθενά’’, ‘’Τι ησυχία είναι αυτή? Σκέτη κόλαση!! Ξενέρωτοι παιδί μου. Στην Ελλάδα ξέρουμε να διασκεδάζουμε!’’ ναι καλέ…είναι γνωστό από το Λιακόπουλο άλλωστε ότι οι πρώτοι άνθρωποι ήταν Έλληνες και φυσικά οι πυραμίδες, το βόρειο Σέλας, οι ουρανοξύστες, τα τροπικά δάση, τα απέραντα ποολίβαδα, τα παγόβουνα και οι κοραλλιογενείς ύφαλοι (σόρρυ που ξεχνάω τα υπόλοιπα) δεν πιάνουν ΜΙΑ μπροστά στην Ελλάδα. Και ο ήλιος πίσω στις ακτίνες του, στην ούγια, γράφει Made in Greece. Και σε ότι αφορά τη διασκέδαση όντως ξέρουμε εμείς οι Έλληνες που γεμίζουμε τα μπουζουκομάγαζα…τι να μας πει το Broadway και το West End…

Έσταξα πάλι τη χολή μου Μ. Παρασκευή….

Καλό Πάσχα βρεεε!!