Τρίτη 31 Ιουλίου 2012
Κρεμάστε τις...τες...ή τις?? Κρεμάστε πάντως...
Αναρτήθηκε από Gi...orgio στις 11:06 μ.μ. 5 σχόλια
Δευτέρα 16 Ιουλίου 2012
Σάββατο 23 Ιουνίου 2012
Άτιτλο...
Τον τελευταίο καιρό δεν έχω ούτε όρεξη, ούτε έμπνευση να γράψω κάτι. Έχω πέσει ψυχολογικά αρκετά. Ίσως οφείλεται στα πολιτικά γεγονότα, ίσως σε προσωπικά θέματα που έχω, ίσως σε ένα συνδυασμό των δύο. Με τα πολιτικά αποφάσισα να μην ασχοληθώ ξανά. Τα αποτελέσματα τα είδες άλλωστε. Ο ελληνικός λαός αποφάσισε να ξαναβγάλει τα ίδια, plus να δώσει υψηλό ποσοστό στη χρυσή αυγή. Δεν πρόκειται λοιπόν να σχολιάσω τίποτα. Όλα καλά, όλα ανθηρά, παράπονα δεν έχουμε (και δεν δικαιούμαστε να έχουμε άλλωστε). Επίσης, επειδή έχω καταλάβει ότι δεν είναι πρέπον να ‘αδειάζεις’ τη χώρα σου όταν σου δίνεται η ευκαιρία, έχω ήδη σταματήσει να το κάνω κι αυτό. Θα υπομείνω στωικά λοιπόν τις όποιες προσωπικές δυσκολίες και τα όποια εμπόδια υπάρχουν μέχρι να κάνω την ‘προσωπική μου αλλαγή και ανατροπή’.
Τεσπα…θέλω να σου μιλήσω για ένα σκηνικό που έγινε στο χώρο που απασχολούμαι το τελευταίο διάστημα (δεν το λέω ‘χώρο εργασίας’ γιατί εξακολουθώ να είμαι άνεργος, δεν πληρώνομαι αλλά απλώς εκπαιδεύομαι εθελοντικά). Στο χώρο αυτό υπάρχουν μορφωμένοι άνθρωποι διαφορετικών ηλικιών με πτυχία. - Ξέρω, το έχουμε πει 40000 φορές ότι αυτό δε λέει κάτι, απλά μ’ αρέσει να το τονίζω κάθε φορά, κακό είναι?-
Καθώς συζητούν 2 από αυτούς, ένας 30αρης και ένας 55αρης, περί κρίσης, ο 30αρης λέει ότι θα προτιμούσε να γίνει κλέφτης για να ζήσει, παρά ζιγκολό ή ‘πούστης’ (η λέξη εντός εισαγωγικών γιατί τη μεταφέρω πιστά). Ο 55αρης ασφαλώς και συμφωνεί και αρχίζει να διηγείται ιστορίες για ‘πούστηδες’ που έχει συναντήσει. Δε σταματούσε να αναφέρει ότι είναι ‘άτιμη φάρα’ και ότι με την πειθώ τους καταφέρνουν τους πάντες ‘να τους γαμήσουν’. Και μάλιστα πρέπει να κάνουμε κάτι γιατί μπορεί να συμβεί στον πατέρα, τον αδερφό ή το γιο μας! Η κατάληξη των ανθρώπων που έχουν πέσει θύματα ‘αποπλάνησης από έναν πούστη’ είναι τα σκληρά ναρκωτικά και το πεζοδρόμιο, με ό,τι αυτό συνεπάγεται.
Δε με πείραξαν αυτά που άκουγα, ούτε θύμωσα με τους ανθρώπους αυτούς. ΘΥΜΩΣΑ ΜΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ που κάθισα εκεί σιωπηλός και τους άκουσα, χωρίς να πω μια λέξη, κάτι, να υπερασπιστώ, όχι τον/ τους συγκεκριμένους ‘πουστηδες’ των ιστοριών τους, αλλά τις γενικεύσεις και τα συμπεράσματά τους. Να τους εξηγήσω ότι ‘’κακοί άνθρωποι υπάρχουν παντού, ανεξαρτήτως φύλου/ σεξουαλικής προτίμησης/ εθνικότητας κλπ’’. Κάποια στιγμή έβαλα κάτω το κεφάλι και έφυγα…όλη την υπόλοιπη μέρα σκεφτόμουν τη στάση μου και ντρεπόμουν…
* Θεωρώ πως στο εξωτερικό δε θα συνέβαινε κάτι τέτοιο, όχι γιατί δεν υπάρχουν τέτοιες ιδέες, αλλά γιατί πολύ απλά αυτή η συζήτηση δε θα γινόταν σε ένα χώρο εργασίας. Επειδή όμως κινδυνεύω να ξανά χαρακτηριστώ ξενολάτρης και ότι μισώ την πατρίδα μου, σταματώ εδώ.
Αναρτήθηκε από Gi...orgio στις 10:43 μ.μ. 8 σχόλια
Πέμπτη 24 Μαΐου 2012
Μαριάντα, ένα όνομα, μια ιστορία...
Σάββατο 5 Μαΐου 2012
Vote for....
Αναρτήθηκε από Gi...orgio στις 12:55 π.μ. 2 σχόλια
Παρασκευή 13 Απριλίου 2012
Ελληναριό...
Πράγματα που σε εκνευρίζουν όταν πετυχαίνεις Έλληνες στο εξωτερικό:
1. Γκαρίζουν….δε φωνάζουν απλά. ΟΚ φίλε, τα κατάφερες και πήγες εκδρομή στο εξωτερικό. ΓΙΑΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΟΥΡΛΙΑΖΕΙΣ ΟΛΗ ΤΗΝ ΩΡΑ??? Το γεγονός ότι δε σε καταλαβαίνουν όταν τσιρίζεις δεν αναιρεί την ηχορύπανσή σου!
2. Η αντίδρασή τους μόλις συναντήσουν άλλο Έλληνα. ‘’Αααα τι κάνετε?? Πότε ήρθατε εσείς? Δε σας είδαμε, εμείς ήρθαμε τότε’’. Τι λες καλή μου?? Με ήξερες και από χθες? Αν ήσουν στην Ελλάδα ούτε να με κοιτάξεις δε θα γύριζες….κάνε δουλειά σου και αει παράτα μας!!
3. Οι ατάκες τους στα μουσεία/ αξιοθέατα. ‘’Και τώρα αυτό το ποτάμι πως λέγεται? Τάμεσης? Σηκουάνας? Και τι, ήρθαμε τόσο δρόμο για να δούμε αυτό? Και θα πάμε πίσω τώρα?’’ όχι καλέ, ο παραπόταμος του Κηφισού είναι, από εδώ ξεκινάει και τον μπαζώνουν λίγο πιο κάτω…εκεί στα ΚΤΕΛ…
4. Ο ‘’πατριωτισμός’’ τους. ‘’ Καλέ αυτό τι είναι? Σιγά… όταν εμείς τα κάναμε αυτά, αυτοί εδώ κρέμονταν από τα δέντρα’’, ‘’ Καλά είναι, δε λέω, αλλά σαν την Ελλάδα πουθενά’’, ‘’Πωπω πολλή μουντίλα ρε παιδί μου, ο ήλιος της Ελλάδας δεν υπάρχει πουθενά’’, ‘’Τι ησυχία είναι αυτή? Σκέτη κόλαση!! Ξενέρωτοι παιδί μου. Στην Ελλάδα ξέρουμε να διασκεδάζουμε!’’ ναι καλέ…είναι γνωστό από το Λιακόπουλο άλλωστε ότι οι πρώτοι άνθρωποι ήταν Έλληνες και φυσικά οι πυραμίδες, το βόρειο Σέλας, οι ουρανοξύστες, τα τροπικά δάση, τα απέραντα ποολίβαδα, τα παγόβουνα και οι κοραλλιογενείς ύφαλοι (σόρρυ που ξεχνάω τα υπόλοιπα) δεν πιάνουν ΜΙΑ μπροστά στην Ελλάδα. Και ο ήλιος πίσω στις ακτίνες του, στην ούγια, γράφει Made in Greece. Και σε ότι αφορά τη διασκέδαση όντως ξέρουμε εμείς οι Έλληνες που γεμίζουμε τα μπουζουκομάγαζα…τι να μας πει το Broadway και το West End…
Έσταξα πάλι τη χολή μου Μ. Παρασκευή….
Καλό Πάσχα βρεεε!!


