Νομίζω πως το blogαρχίζει να αποκτά συγκεκριμένη θεματολογία…αλλά δεν φταίω εγώ…οι φίλοι μου που είναι τρελοί ατακαδόροι…πώς μπορώ λοιπόν να μην ποστάρω τις παρακάτω ΘΕÏΚΕΣ ατάκες της αγαπημένης μου φιλενάδας Ζ την οποία έχεις δοξάσει στο παρελθόν πολλάκις….sooooooo:
1.G- Ναι ναι, για ένα χρόνο δεν έκαναν απολύτως τίποτα…μόνο στοματικό…
Ζ- Μα καλά ένα χρόνο? Και δεν του το παπάριασε???
2.G- Το μόνο που κοιτάει είναι τον κώλο του άλλου…αν της αρέσει, τέλος…!
Ζ- Πω πω κόλλημα…να της πάρουμε μια μαϊμού στα γενέθλιά της…
Αφιερωμένο στη φίλη Ζ που φεύγει και με αφήνει μόνο και έρημο…έναν abnormalστον κόσμο των normal!!χαχα
Όταν παρακολουθώντας το ΟΛΑ 11, αντί να χαζεύεις τα ξώβυζα, ξέκωλα γκομενάκια, παρατηρείς τις εικόνες από animeπου παίζουν στο monitorακριβώς πίσω από τον παρουσιαστή και του φωνάζεις να κάνει στην άκρη!!!
Πώς καταλαβαίνεις ότι μια κοπέλα είναι παρθένα?
Κάνοντας βόλτα στην Αθήνα, αυτή την περίοδο μυρίζεις το γνωστό ‘άρωμα’ της χαρουπιάς…
Δεν είμαι ρομαντικός…ποτέ δεν ήμουν! Οκ, τα εφηβικά χρόνια δεν τα λαμβάνω υπόψη…οι ορμόνες σου κάνουν πάρτυ και η ψυχολογία σου αλλάζει τόσο συχνά σαν να κάνεις zappingκαναλιών…
Τώρα όμως, στα 25 χρόνια μου, μπορώ να φωνάξω περήφανα…ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΡΟΜΑΝΤΙΚΟΣ!!!
Και εξηγώ:
5.Δεν μ’ αρέσουν οι αισθηματικές ταινίες
τι το ενδιαφέρον έχουν? Μια ταινία που δεν έχει καθόλου αγωνία, βαθύτερο νόημα και γνωρίζεις εξαρχής το τέλος (ναι παντρεύονται ή πεθαίνει ο ένας…μην μου πεις πως σε σόκαρα…το ξέρεις ήδη από το τρέιλερ).
4.Δεν είναι ρομαντικά τα νάζια του τύπου ‘ό,τι θες εσύ/όπου θες εσύ’
έλεος…προσωπικότητα? Άποψη? Μηδέν? Αν και εφόσον θέλεις κάτι συγκεκριμένο πες το!!
3.Δεν είναι ρομαντικό να μοιράζομαι φαγητό
πες το παραξενιά, πες το όπως θες…με ενοχλεί να βάζεις το χέρι σου στο πιάτο μου!! Και δεν είναι λιγουριά!
2.Δεν υπάρχουν ρομαντικές βόλτες
το φεγγάρι είναι το ίδιο, ήταν το ίδιο και θα είναι το ίδιο και αύριο. Η Ακρόπολη, λόγω προσωπικών βιωμάτων, δεν μου ‘ξυπνά’ απολύτως τίποτα. Η θάλασσα με μελαγχολεί…δεν με κάνει ρομαντικό…
Τα πάρκα/δασάκια είναι spooky!
1.Δεν είναι ρομαντικά τα υποκοριστικά
Με λένε Gi…orgio…………..ούτε ‘μπεκατσούλα’ μου, ούτε ‘αρκουδάκι’ μου, ούτε ‘κουταβάκο’ μου…fcol!
Στην τελική μπορώ να είμαι ερωτευμένος και να αγαπώ χωρίς να είμαι απαραίτητα ρομαντικός….με κίνδυνο να με θεωρήσεις γραφικό πιστεύω ακράδαντα πως τα λόγια είναι απλά λόγια αλλά οι πράξεις δείχνουν πάντα περισσότερα…
Πριν από 3 μέρες αποφασίσαμε με μια φίλη να πάμε να δούμε την αγαπημένη μας θεατρική ομάδα σε μια παράσταση κάπου στα νότια…γινόταν σε μια πλατεία, είχε και ελεύθερη είσοδο (αυτοί είναι δήμοι, όχι σαν το δικό μου, που φωνάζει τη τελευταία τραγουδιάρα πανηγυριών για κάθε εκδήλωση ή ανεβάζει τις παραστάσεις της δημοτικής ομάδας) οπότε θεωρήσαμε ότι ήταν καλή φάση…
Είπαμε λοιπόν να βρεθούμε στις 7, αφού η παράσταση ξεκινούσε στις 8 30 (κάτι να βρεθούμε, μισή ώρα μέχρι να φτάσουμε στον κοντινότερο σταθμό, μισή ώρα να χαθούμε-που σίγουρα θα χαθούμε-, μισή ώρα να το βρούμε και να κάτσουμε…) Πρέπει σε αυτό το σημείο να τονίσω πως η φίλη μου αυτή, η Α, δεν αφήνει ΤΙΠΟΤΑ ΜΑ ΤΙΠΟΤΑ ασχολίαστο….
Πήραμε λοιπόν το μετρό και φτάσαμε στον κοντινότερο σταθμό…χμμ…τώρα που το σκέφτομαι λέω να αναφέρω το μέρος αλλά και την ομάδα…γιατί όχι? Μια καλή θεατρική ομάδα αξίζει να της κάνεις διαφήμιση….Πρόκειται λοιπόν για τους AbOvo…και την παράστασή τους ‘’Ο πλανήτης’’ η οποία βραβεύτηκε στο BirminghamEuropeanTheatreFestival (http://www.abovo.gr/).
Φτάσαμε λοιπόν στη Δάφνη και ξεκινήσαμε για την Πλ. Ασυρμάτου στον Αγ. Δημήτριο. Τώρα θα μου πεις ‘’και γιατί δεν κατέβηκες στη στάση Αγ. Δημήτριος?’’….κι εγώ το ίδιο σκέφτηκα…αλλά ένας ‘’έξυπνος’’ μου είπε πως είναι πιο κοντά από εκεί…τεσπα…
Με το που βγαίνουμε από το μετρό πηγαίνουμε σε ένα περίπτερο να ρωτήσουμε που είναι η πλατεία…εκεί λοιπόν πετυχαίνουμε την –cult- φιγούρα της Δάφνης…τον Κυρ- Στέφανο!!!! Παππούς με μακριά άσπρα μαλλιά και γένια…
‘’η πλατεία??? Αααα είναι μακριά παιδιά μου….θα πάτε ευθεία το δρόμο…πολύ ευθεία….θα βρείτε την αστυνομία….ρωτήστε εκεί…πιο κάτω θα βρείτε αυτούς που φφσσς φφσσς σβήνουν τις φωτιές…πως τους λένε να δεις…? Ρωτήστε κι εκεί…’’
Θα το κάψουμε κυρ- Στέφανεεεεεε!!!!!
Φεύγουμε αποσβολωμένοι και με την Α να μου λέει :’’μα δεν τον έβγαλα φωτό…τι κρίμα!!!’’
Βρίσκουμε λοιπόν την αστυνομία….και ρωτάμε…τι το θέλαμε? Αναστατώσαμε ένα ολόκληρο αστυνομικό τμήμα…
Μπάτσος α- μα είναι πολύ μακριά…1,5 χιλιόμετρο…θέλει καλή φυσική κατάσταση….
Με τα πολλά βγαίνει ένα μικρό μπατσάκι και προσπαθεί να μας κατατοπίσει:
Μπατσάκι- θα πάτε ευθεία…μετά στη διασταύρωση πάλι ευθεία….μετά δεξιά…εχμμ…αριστερά…μετά ξανά αριστερά…χμμμ…δεξιά….χμμμ…ξαναρωτήστε…είναι μπέρδεμα…το κάνω κάθε μέρα…εκεί μένω κι εγώ….
Πραγματικά η ρεσεψιονίστ στους Στάβλους της Εριέτας Ζαϊμη θα ήταν καλύτερο GPS…
Anyway…
Προχωρώντας στον κεντρικό βρίσκουμε την πυροσβεστική…απέξω στέκονταν 4 πυροσβέστες…εκεί είπα στην Α να ρωτήσει…
Πυροσβέστης α- αααα κάτσε να ρωτήσω μέσα….πάντως είναι μακριά…θέλει φυσική κατάσταση….
[Α-μα καλά…συνεννοημένοι είναι?? Και επίσης γιατί όσοι ξέρουν είναι μέσα στα κτίρια και όχι έξω??]
Πυροσβέστης β – θα πάς ευθεία…θα βρεις μια διασταύρωση…αριστερά πάει στο νεκροταφείο….δεν σας ενδιαφέρει (!) εσείς θα πάτε ευθεία….και μετά ρωτήστε….είναι πάντως μακριά…1,5 χιλιόμετρο….
Αφού λοιπόν έχουμε ήδη αρχίσει να αμφιβάλλουμε για το iqτων ένστολων ανθρώπων, αποφασίζουμε να ρωτήσουμε το μπαμπά μιας οικογένειας που βρήκαμε παρακάτω…
Μπαμπάς- αααα λοιπόν….[γυρίζει πλάτη και μας τα λέει κοιτάζοντας το δρόμο]
Καταλάβατε?
Καταβάλλοντας μεγάλη προσπάθεια να κρύψουμε τα γέλια μας τον ευχαριστούμε και φεύγουμε
Παρακάτω, στο επίμαχο σταυροδρόμι το νεκροταφείου, βρίσκουμε ένα ζευγάρι το οποίο και ρωτάμε:
G- μας είπαν ότι από εδώ πάμε για την πλ. Ασυρματου, σωστά?
Ζευγάρι- ευτεία….
Α- σωστά μας είπαν?
Ζευγάρι- ευτεία…ευτεία…
G-[Α…Νομίζω πως είναι ξένοι…]
Α- [εγώ είμαι σίγουρη]
Με τα πολλά συνεχίζουμε την πορεία μας, περπατώντας και γελώντας….και έτσι βρίσκουμε μια κυρία με το παιδάκι της…
G- συγγνώμη κυρία μου…αλλά ψάχνουμε την πλ. Ασυρμάτου…
OK… όπως έλεγε κι ένας παλιός φίλος: ‘’η γνώμη είναι σαν την κ…..πίδα, όλοι έχουμε από μία!’’
και ειδικά τώρα…αυτή την περίοδο…όλοι έχουν κάτι να πουν…
Αυτό μπορώ να το δεχτώ (με πολύ κόπο βέβαια…αλλά anyway) … μπορώ να κάνω ότι δεν ακούω στην τελική…να συμφωνώ κουνώντας συγκαταβατικά το κεφάλι….ίσως να πράξω και σαν ώριμος συζητητής… ανάλογα με το άτομο που έχω απέναντί μου….
ΑΛΛΑ
Όταν ο άνθρωπος που συζητάς είναι το κόλλημα που είχες για 6 ολόκληρους μήνες πέρσι, που σε έκανε σκατά, που για να το ξεπεράσεις έφτυσες αίμα, που εν μία νυκτί έπεσε πολύ (στα Τάρταρα θα έλεγα) στα μάτια σου και ο πόθος και η λαχτάρα που άλλοτε είχες νιώσει έγινε οίκτος…
ΚΑΙ
Τώρα πια σου δίνει συμβουλές περί αισιοδοξίας και ζεν, περί σπουδών και εργασίας, περί αισθηματικών και ‘’σχεσιακών’’,
ΟΝΤΑΣ
Απαισιόδοξος, απελπισμένος, άεργος, αμόρφωτος, ελεύθερος και με πολυυυυυ διευρυμένο range…
ΠΩΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙΣ??? ΠΟΣΗ ΣΟΥΗΔΙΑ ΝΑ ΑΝΤΕΞΩ ΑΚΟΜΑ ΘΕΕ ΜΟΥ???
ΚΑΙ ΟΠΩΣ ΕΙΠΕ ΚΑΙ Η ΦΙΛΗ Ζ: ΜΑ ΚΑΛΑ, ΤΟΣΗ ΣΟΥΗΔΙΑ ΠΙΑ ΚΑΙ Π-Ο-Υ-Θ-Ε-Ν-Α Ο ALEXANDER!!!RESPECTΦΙΛΗ!!!
